11.28.2012

Overfatigue

Di ko alam kung pagod lang ako, o madami lang iniisip. Pero hindi ko alam. Isang linggo na nasa ospital si Nanay. Ang daming mga kailangan gawin. Mga klaseng na-miss. Bantay sa ospital. Isang linggong puyat. Hindi ko alam.
Hindi ko alam, kanina nung hinatid ko si Jorenn sa exit ng E.R. sa Good Sam hindi ko alam kung bakit naiyak na lang ako bigla. Buti may banyo sa tapat ng cr, tapos para kong tangang humahagulgol dun. Tapos naalala kong dun nga pala ako umiiyak nung dinala sa E.R. si Daddy kaya lumabas ako kasi lalo ako iiyak. Buti na lang sarado na yung totoong exit, at walang tao malapit sa mga bench. Para kong tangang gumagawa ng music video don. Wala, hindi ko alam. Iyak lang ako ng iyak. Wala namang dahilan. Magaling naman na si Nanay. Malakas naman na. Pero hindi ko alam. Ewan ko.
Siguro kasi nasa Good Sam lang ako at may hindi magandang vibes sakin yon. Siguro na-mi miss ko lang si Daddy. Siguro naaalala ko lang sila Ate Alea, sila Aira, Kyla, Tita at Ninong. Siguro kasi iniisip ko lang na mag-lu Lunes na naman at tatlong beses ko ng di napapasukan si Ma'am RB. Siguro kasi ang dami kong bibilin na libro at di ko alam kung panong tipid sa baon ko para makaipon. Wala naman na ko ma-solicit-an dahil nakahingi na ko sa mga hihing-an ko.
Siguro pagod lang ako. Kasi parang walang nakaka-appreciate ng mga ginagawa ko. Hindi ko alam. Siguro rin kasi magkakaron na ko (ng mens) at PMS lang  to. Pero ang totoo, hindi ko talaga alam.

11.18.2012

Mung-gago. =))


I smile and act like nothing's wrong. It's called putting shit aside and being strong.


Ang sakit na ng mata ko kakaiyak. Feeling ko aping-api na ko  kahit ang babaw lang naman ng dahilan. Kaya lang di ko lang kasi mapigilan. Bakit kasi may mga taong ganon. Di maka intindi. Di pa kasi nila nararanasan mangutang ng pera para lang may pang-baon sa eskwela. Di pa kasi nila nararanasan mag-aral ng mabuti para lang mabawasan ang tuition fee mo. Di pa kasi nila nararanasan mawalan ng magulang at umasa sa iba para lang mabuhay ka.
Ang unfair-unfair ng buhay. Gustuhin mo man lumaban wala ka namang magawa. Ayaw mo man masaktan at umiyak, di mo naman magawa kasi tao ka lang din naman.
Maghapon ata akong iyak ng iyak. Hahahahaha. Nagsasawa na nga ako eh. =)) Kaya lang pag naaalala ko nalulungkot talaga ako, tapos pag nalungkot ako maiiyak na naman ako.
Tulad ngayon, para kong tanga na umiiyak tapos pinipigilan ko humikbi kasi natutulog na si Mommy =)))) Kaya lang pag pinipigilan ko kinakapos naman ako ng hininga kaya lalong umiingay yung pag iyak ko =))))
Heh. Bahala na nga. Ewan ko kung papasok ako bukas. Hindi muna siguro. Ayoko makita yung teacher ko. Baka maiyak ako agad-agad eh. HAHAHA =)))

Rant, again.

Yung teacher ko gusto daw ng excuse letter dahil hindi kami nakapasok nung November 5. Tanginuuh. Enrolling teacher siya  tapos di niya alam na yung week na yun ay devoted pa sa enrollment? Walang konsiderasyon. Kung sana napupulot lang ang pera edi sana unang araw pa lang ng enrollment nag-enroll na ko. Kaya lang wala talaga eh. Walang isip.
Gusto ko nga ilagay sa excuse letter ko,"Wala po kaming perang pang-enroll. Sorry po." Di ba. Magulang din naman siya di ba. Nagpapaaral din siya. Bakit di niya maintindihan yung fact na hindi lahat ng tao nakakapag-magic ng pera.
Tapos may bibilin pa kaming workbook. Dalawa. Tig-350 isa. Tapos mas makapal pa yung isang pad ng yellow paper. Di ba pwedeng sa PAPEL na lang mag-activity at seatwork? Sana kung sa private kami nag-aaral, kaya lang hindi eh. Kaya nga nag-aaral sa public kasi walang pera. WALA KAMING PERA.
Naiintindihan ba nila yon? Nagbibigay ba sila ng konsiderasyon? HINDI. Isang malaking HINDI. Wala. Wala man lang.
Tangina niyong lahat. Mga walang puso. Putangina. Nakakatamad mag-aral pag ganyan! Punyeta.